Fot.: Erazm Ciołek
KAZIMIERZ ORŁOŚ - prozaik, autor słuchowisk radiowych, scenarzysta filmowy i TV, dramaturg, publicysta. Pseudonim: Maciej Jordan. Od 1970 członek Polskiego Pen Clubu. Od 1981 do 1983 członek Zarządu Głównego Związku Literatów Polskich. Od 1989 członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Mieszka w Warszawie.

Urodził się 26 grudnia w Warszawie. Ojciec, Henryk Orłoś - naukowiec, wieloletni kierownik Zakładu Fitopatologii Leśnej Instytutu Badawczego Leśnictwa. Matka, Seweryna z Mackiewiczów - nauczycielka, absolwentka Instytutu Pedagogiki Specjalnej, siostra pisarzy i publicystów Stanisława Cata- i Józefa Mackiewiczów.

Dzieciństwo, niemal w całości przypadające na okres okupacji niemieckiej, spędzał z rodzicami - początkowo w Warszawie, lata 1941-43 w Dąbrówkach koło Łańcuta, gdzie zmarł jego młodszy o trzy lata brat Jarosław, i ponownie w Warszawie.Wysiedlony z niej podczas Powstania, końca wojny doczekał w Rawie Mazowieckiej. Po wojnie mieszkał w Łodzi, skąd wrócił do miasta urodzenia.Tu ukończył szkołę podstawową i w 1953 zdał maturę w męskim Gimnazjum i Liceum im. Tadeusza Reytana.

Fot.: Erazm Ciołek
W 1955 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. W 1959 ożenił się z Teresą z Czerniewiczów, absolwentką Wydziału Ogrodniczego Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. W roku następnym uzyskał dyplom magisterski; urodził mu się syn Maciej, obecnie znany dziennikarz i prezenter telewizyjny.

Kilka miesięcy 1961 przepracował jako referent prawny w Biurze Prawnym Kombinatu Górniczo-Energetycznego "Turów" w Turoszowie na Dolnym Ślądku, po czym intensywniej zajął się działalnością pisarską, swe opowiadania i reportaże publikując m. in. na łamach "Twórczości", "Tygodnika Kulturalnego Orka" i "Współczesności". W roku 1963, po wyjeździe w Bieszczady, do czasu ukończenia budowy elektrowni wodnej "Solina" w Bieszczadach pracował jako jej radca prawny. Kontynuował twórczość literacką, nawiązał współpracę z radiem i filmem.W 1968 odbył podróż morską szlakiem: Antwerpia, Dunkierka, Tripolis, Chalkis, Ateny, Konstantynopol, Izmir, Cypr, Bejrut, Tangier, Lizbona. Od jesieni tego roku i przez kilka miesięcy 1969 mieszkał w Kozienicach, pracując jako radca prawny Elektrowni Kozienice w budowie.

Fot.: Andrzej Bernat
W 1969 odbył podróż do Ameryki - był w Nowym Jorku i Bostonie. Wiosną 1970 został redaktorem w dziale słuchowisk Naczelnej Redakcji Literackiej Polskiego Radia.
W 1972 wszedł do zespołu redakcyjnego "Literatury", zatrudniony na pół etatu w dziale reportażu. W związku z odbiorem Nagrody Fundacji im. Kościelskich 2 tygodnie spędził w Genewie, zwiedził Paryż, w Monachium spotkał się z tworzącym na emigracji wujem Józefem Mackiewiczem. Urodziła mu się córka Joanna.W końcu roku odbył podróż do Moskwy.

W 1973 w Instytucie Literackim w Paryżu, nie korzystając z dobrodziejstwa pseudonimu, wydał pod własnym nazwiskiem powieść "Cudowna melina" (zatrzymaną przez cenzurę w kraju), krytykującą nadużycia komunistycznego aparatu władzy na prowincji. Skutkiem tej edycji stały się represje: zwolnienie z pracy w Polskim Radiu i redakcji "Literatury" oraz objęcie podmiotowym zapisem cenzury, co oznaczało całkowity zakaz druku zarówno jego testów, jak i publikacji na jego temat.

Fot.: Andrzej Bernat
W latach 1973-1976 pracował jako referent prawny Warszawskiego Przedsiębiorstwa Robót Drogowych, budującego trasę szybkiego ruchu Warszawa-Katowice. Mieszkał najpierw w Piotrkowie Trybunalskim, a potem w bazie w Ignacowie. Od 1977 poświęcił się wyłącznie działalności literackiej w tzw. drugim obiegu, do 1981 współredagując wydawany w podziemiu kwartalnik "Zapis" i uczestnicząc w życiu organizujących się środowisk opozycyjnych.

W dobie przemian politycznych lat osiemdziesiątych publikował prozę artystyczną, recenzje i artykuły o tematyce kultralno-społecznej na łamach czasopism ukazujących się w kraju poza cenzurą - w "Nowym Zapisie" (1982-1983 jako członek redakcji) i "Kulturze Niezależnej" (1987-1989), a także w "Kulturze" paryskiej i w londyńskim "Pulsie".W latach 1988-1994 współpracował z Rozgłośnią Polską Radia Wolna Europa.W oficjalnym obiegu zaistniał ponownie dopiero po 1989, wznawiając rozpowszechnione dotąd bezdebitowo i wydając nowe książki, pisząc m. in. do Tygodnika  "Solidarność", "Gazety Wyborczej", "Rzeczpospolitej", "Życia" i "Gazety Polskiej" oraz odnawiając kontakty z radiem i telewizją.